Sabahın ilk ışıkları Armutlu’nun masmavi ufkuna usulca dokunurken balkonun serinliğine çıktım. Bir yanım yemyeşil dağlara, diğer yanım ise sonsuzluğa uzanıyormuş gibi görünen masmavi denize bakıyordu. Hafifçe esen rüzgâr, çam ağaçlarının hışırtısını, çekirgelerin hiç susmayan nağmelerini ve denizin kendine has kokusunu aynı nefeste buluşturuyordu.
​”Ne büyük bir nimet…” diye geçiriyordum içimden.
​Kahvaltımı hazırlayıp deniz manzarasına karşı oturmanın huzurunu yaşarken, beklemediğim bir misafirin gelişiyle irkildim. Bir çığlık attım…
​Koskoca bir martı, büyük bir cesaretle peynir tabağıma konmuş, ben ne olduğunu anlayamadan peynirlerin yarısını afiyetle mideye indirmişti. Önce şaşırdım, ardından uzun uzun güldüm. Güne Rabbimin tebessüm ettiren küçük bir ikramıyla başlamış oldum.
​Belki de bazen bir martı bile insana, hayatın ciddiyeti içinde gülümsemeyi unutmaması gerektiğini hatırlatıyordu.
​Bulunduğumuz yerin adı “Armutlu Tatil Köyü.”
​Fakat gün boyunca zihnimde hep aynı soru dolaşıp durdu:
​Acaba gerçekten burada “tatil” mi yapıyoruz?
​Çünkü Kur’ân-ı Kerîm’de geçen “tatil” kelimesi, bugün kullandığımız anlamdan oldukça farklı bir manaya sahiptir.
​Tekvîr Sûresi’nde kıyametin dehşeti anlatılırken insanların en değerli malları olan on aylık gebe develerin bile “uṭṭilat”, yani terk edilip başıboş bırakılacağından bahsedilir. Hac Sûresi’nde ise “bi’rin mu’attalah”, yani terk edilmiş, kullanılmayan bir kuyu zikredilir.
​Her iki ayette de ortak mana aynıdır:
​Terk edilmek…
​İşlevsiz bırakılmak…
​Atıl kalmak…
​Zamanla bu kelime Türkçeye “dinlenme, izin” anlamıyla geçmiş ve günlük hayatımızda “tatil” olarak kullanılmaya başlanmıştır. Hâlbuki Arapçada dinlenme ve izin günleri için kullanılan kelime daha çok “el-icâze”dir.
​İşte bu yüzden ben “tatil” yerine “dinlenme ve yenilenme” demeyi daha anlamlı buluyorum.
​Çünkü mümin hiçbir zaman atıl değildir.
​Mekânı değişebilir…
​Çalışma şekli değişebilir…
​Sorumluluklarının ağırlığı bir süre hafifleyebilir…
​Fakat Allah’a kulluğu hiçbir zaman tatil olmaz.
​Beden dinlenirken ruh yenilenir.
​Zihin sakinleşirken kalp kuvvet bulur.
​İnsan yeniden hizmete hazırlanır.
​Belki de buraya “Armutlu Tatil Köyü” demek yerine “Armutlu Dinlenme ve Yenilenme Tesisleri” desek, maksadı daha güzel ifade etmiş oluruz.
​Bugün bunu her hâliyle hissettim.
​Bir yanımız yemyeşil dağlar…
​Diğer yanımız uçsuz bucaksız deniz…
​Bir tarafta sıcak güneş…
​Diğer tarafta serin esinti…
​Sanki biri celâli, diğeri cemâli fısıldıyordu.
​Hayat da böyle değil mi?
​Bazen güneş gibi yakıcı imtihanlar…
​Bazen rahmet gibi serinleten lütuflar…
​İkisi birlikte insanı olgunlaştırıyor.
​Bugün dikkatimi çeken başka bir güzellik daha vardı.
​İlk defa burada gördüğüm bazı ağaçlar uzaktan bakıldığında yemyeşildi. Fakat yaklaştığımda gövdelerinin büyük bir kısmının kupkuru olduğunu fark ettim. Bir tarafına hayat ulaşmış, diğer tarafı ise kuruyup kalmıştı.
​O manzaraya bakarken kendi kendime sordum:
​Acaba biz de böyle değil miyiz?
​Kur’ân’ın nuru, ilmin bereketi ve hikmet hangi yönümüze ulaşırsa orası yeşeriyor; ulaşmadığı yerler ise farkında olmadan kuruyup kalıyor.
​Bilgimiz gelişiyor ama merhametimiz eksiliyor…
​İbadetimiz artıyor ama ihlâsımız zayıflıyor…
​Dilimiz güzelleşiyor ama kalbimiz ihmal ediliyor…
​İnsanın gerçek yenilenmesi yalnız bedenini dinlendirmesiyle değil; kalbine vahyin suyunu ulaştırmasıyla mümkün oluyor.
​Bugün bize bunu hatırlatan başka bir güzellik de Mısırlı bir hanımefendiyle tanışmamız oldu.
​Altmış bir yaşındaydı.
​Fakat gözlerindeki hüzün, sanki yetmiş sekiz yıllık bir ömrün yorgunluğunu taşıyordu.
​Ülkesindeki zulüm sebebiyle yıllar önce hicret etmek zorunda kalmıştı.
​Onu dinledikçe aynı ümmetin evlatları olduğumuzu bir kez daha hissettim.
​Dillerimiz farklıydı ama dualarımız aynı semaya yükseliyordu.
​Acılarımız farklı görünse de kalplerimiz aynı kıbleye dönüktü.
​İşte İslâm kardeşliği tam da buydu.
​Bugün anladım ki insan bazen sadece şehir değiştirmez; kalbini de yeniler.
​Bazen birkaç günlüğüne evinden uzaklaşır ama Rabbine biraz daha yaklaşır.
​İşte o zaman bunun adı tatil değil, yenilenmedir.
​Mümin hiçbir zaman atıl değildir.
​Dinlenir…
​Yenilenir…
​Tazelenir…
​Ve yeniden iyiliğe, hizmete ve kulluğa yürümek için güç toplar.
​Sevgi Yağcıoğlu
​30 Temmuz 2026