Gözlerimi kapatıp 1982 yılının o sıcak haziran gününe döndüğümde, içimi hâlâ aynı taze heyecan kaplıyor. Benim için Ramazan; sadece bir ibadet değil, namazla, Kur’an-ı Kerim’le ve tesettürle tanıştığım o büyük…
Her sofrayı topladığımda, o kargaşanın ortasında aynı cümle dökülüyor içimden: "İyi ki tepsi var…"Tezgahın üzerinde birbirinden kopuk, darmadağın duran onlarca parça… Tabaklar, bardakların içinde unutulmuş kaşıklar, ağır sürahiler. Tek tek…
Her sabah aynı heyecanla arşınladığımız o yol, bugün ayaklarımın altında farklı bir ses çıkarıyor sanki. Aynı kapı, aynı merdivenler, aynı tanıdık koku… Ama ruhumun derinliklerinde bir yerlerde, bu huzura kaçınılmaz…
Her başlangıcın bir sonu var elbette…Ama bazı sonlar insanın içine “Bu kadar mı çabuk?” sorusunu bırakıyor. Kursumuzun dördüncü gününe ulaşmışız bile. Daha dün gibi başlayan bu yolculuğun, adımlarımızın arasından su…
Sabahın erken vaktinde, artık bir düzene dönüşen tatlı ritmimizle uyanıyoruz. Her günkü gibi heyecanlı, her günkü gibi şükür dolu… Kahvaltı soframızda bugün bambaşka bir sürpriz var. Samsun’dan, sırf bu ilim…
Sabah namazının ardından evin içine yayılan o dinginlik… İnsan, günün daha başında kalbini toparlamak istiyor. Az da olsa yapılan bir kahvaltı, bir bardak çay ya da kahve… Hele ki dostlarla…
Her yolculuk bir yerden başlar;bizimkisi bir pazar akşamı, ilimle dolu bir evde başladı.Dört hoca…Aynı niyetin etrafında toplanmış dört yürek:Semiha, Elmas, Emine ve ben.Başakşehir’de, Şafak Hocamızın evindeydik. Ertesi gün başlayacak 3920…
Yolculuklarımın en sadık yoldaşı, gökyüzünün sonsuzluğunda ya da yolların akışında dudaklarımdan dökülen o bildik yolculuk dualarıydı. Ama bu kez kalbim farklı bir ritimle çarptı; bu defa sadece gidişi değil, varışı…
Yolculuk… Bu kelimeyi duyunca çoğu zaman zihnimizde bir valiz, bir bilet, iki şehir arasındaki kısa bir mesafe canlanır. Oysa biraz durup düşününce insan fark eder ki; hayatın tamamı bir yolculuktan…
Yolculuk vakti gelmişti. Aylarca içimde büyüttüğüm, her secdede duasını ettiğim, geceleri zihnimde defalarca yürüdüğüm o yolculuk… Eğitmenlik kursu için İstanbul’a gidecektim. Derler ya, insan bazen bir şehre değil, bir çağrıya…
